ای روشنیه شبها ای شمع شب تارم


بینم که تو  گریانی  هر  شب  سر  بالینم

                     رنج و غم و حسرت را در اشک تو می بینم


گو تو ز چه غمگینی از چه  چیز   گریانی

                       شاید قصه ی غربت در دلت تو می خوانی

گفتا که پر از دردم  به  اندازه ی  این  عالم

                     کز چه رو چنین کرده است پیکرم بنی آدم


بگذاشته  بر  فرقم  یک  آتش  سوزانی

                       اندر دل من هر دم داغ است و پشیمانی


تنها و پریشانم  سر  خورده  و  بیمارم

                       در دایره ی قسمت من همیشه گریانم


هر جا شنوی گویند شمع و گل و پروانه

                           اما ز برم  هرگز  نی  گل  و  نه   پروانه

پروانه ی زیبا را  بی بال  و  پرش  کردم

                        گل را که رفیقم بود ز آتش پرپرش کردم



از این آتش سوزان من رهایی ام مرگ است

                       زندگی بدین گونه از برای من ننگ  است

می سوزم ومی سوزم من شمع سیه بختم

                     همگونه ی یک شاهه بی تاجم و بی تخنم



           از روز  تولد  من  گشتم  مونس  غمها

          با اشک و غم و حسرت بدرود کنم دنیا